poorbadgoodexcelentamazing! به این مطلب رای دهید
Loading...

زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی هیچ وقت ساده نیست. درد عاطفی شدید، احساس خلا، ناامیدی، خشم، بیچارگی و تنهایی در این نوع زندگی امر معمولی است. این علائم می تواند بر تمام بخش های زندگی شما تاثیر داشته باشد. با این حال، با وجود تمام مشکلات ابتلا به این اختلال، بسیاری از افراد روش های سازگاری با علائم را می آموزند و یک زندگی طبیعی و مولد را طی می کنند.

زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی چه تاثیری بر شما خواهد داشت؟

اختلال شخصیت مرزی تاثیر زیادی بر رابطه شما خواهد داشت. در واقع، بروز مشکلات در رابطه یکی از اولین نشانه های اختلال شخصیت مرزی است.

بیمار اغلب با عزیزان خود دچار بحث و تعارض است و بسیاری از روابط عاشقانه آنها دائما به شکست می خورد. احساس بیمار نسبت به خانواده، دوستان و عزیزان خود روز به روز، ساعت به ساعت تغییر می کند. یافتن این الگوها برای فرد بیمار و افرادی که با او زندگی می کنند دشوار است.

نیازی به گفتن نیست که زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی پر از فراز و نشیب است. گاهی احساس زندانی بودن می کنید و از ترس آنکه بیمار به خود آسیب بزند در کنار او می مانید. از خود می پرسید دفعه بعد که از قرض گرفتن های سنگین او باخبر می شوید، چه زمانی است؟ چه زمانی باز هم ده ها پیام صوتی برای شما می فرستد و باید بلافاصله به او پاسخ دهید. زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی به معنی توسعه مهارت کنترل بحران و ایجاد استقلال در بیمار است. با استفاده از ابزار صحیح و استراتژی های مناسب، می توانید به بیمار خود کمک کنید.

محیط خانه را چطور باید برای یک بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی آماده کرد؟

مبتلایان به اختلال شخصیت مرزی به محیطی آرام در خانه نیاز دارند. تمام افراد نزدیک (شامل دوستان و همکاران) باید بدانند که زمانی که فرد در حالت بحران است نباید در مورد مسائل مهم بحث کنند.

زمانی که خودتان هم به لحاظ عاطفی شروع به نشان دادن واکنش کرده اید، دست نگه دارید و چند نفس عمیق بکشید.

تمام بحث ها و صحبت ها در خانه، به خصوص در زمان تعامل با بیمار، نباید صرفا به بیماری و درمان وی محدود شود. در عین حال، لازم به ذکر است که نباید تاکید و تحسین بیش از حدی در مورد پیشرفت وی در درمان داشته باشید، در این صورت، بیمار شروع به تخریب عمدی می کند. بیمار باید فرصت داشته باشد که در خانه در مورد اخبار، وقایع و دیگر موضوعات مورد علاقه خود صحبت کند. هر روز زمانی را به شوخی یا غذا خوردن دور هم اختصاص دهید.

زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در دوره های بحران:

بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی تقریبا همیشه در بحران به سر می برد. رفتارهای وی اغلب گذرا و ناپایدار است، از این رو یافتن الگوی رفتاری و واکنش های بعدی وی بسیار دشوار است. زمانی که بیمار در حالت بحران قرار می گیرد، ممکن است به شما توهین کند یا به شما تهمت بزند. پاسخ طبیعی در چنین شرایطی رفتن به حالت دفاعی و واکنش در حد مساوی با او است. اما به خود یادآوری کنید بیمار شخصیت مرزی نمی تواند خود را جای شما بگذارد. او نمی تواند بین مشکل جزئی و یک فاجعه بزرگ تمایز قائل شود. او هیچ ارزشی برای حالت دفاعی شما قائل نیست.

در عوض، زمانی که بیمار در حالت واکنش و بحران قرار گرفته است، بدون اشاره به اشتباهات او در این بحث، به صحبت های وی گوش دهید. حرف های او را به خود نگیرید. اگر بیمار به نکته ای اشاره کرد که می توانید آن را اصلاح کنید یا در آن اشتباه کرده اید، آن را تصدیق کنید، عذرخواهی کنید و راهی برای اصلاح آن پیشنهاد دهید. اگر بیمار احساس کند که حرف هایش شنیده شده است، به ندرت بحران تشدید می شود.

پیشنهاد مطالعه:  فاصله سنی مناسب بین زوج

با این حال، اگر بحث و دعوا تا جایی پیش رفت که بیمار دچار خشم بی حد و حصر شد یا شما را تهدید کرد، بهتر است از موقعیت دور شوید و بحث را زمانی ادامه دهید که او آرام تر شده است.

دوره های بحران بیمار، زمان خوبی برای رسیدگی به موضوعات بالقوه حساس و بحث برانگیز، مانند تمیز کردن اتاق، بودجه خانواده، یا آخرین رسید خرید بی حد و مرز بیمار نیست. انجام این کار و شروع این گونه بحث ها می تواند بیمار را به گرفتن تصمیمات نامعقول سوق دهد. زمانی که علائم بیماری شدت گرفته است، احتمال بروز رفتارهای دفاعی یا اقدام به خودزنی زیاد است.

از برچسب زنی و سرزنش خودداری کنید. مراقب باشید که به خاطر هر کاری که بیمار انجام می دهد یا هر حرفی که می زد، بیماری اش را سرزنش نکنید. به او برچسب دیوانه یا روانی نزنید. این کارها توهین است و علائم بیماری را تشدید می کند.

با تهدید به خودزنی و خودکشی چه باید کرد؟

زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مساوی است با موقعیت های مکرر خودزنی، بریدن رگ و دیگر روش های خودکشی توسط بیمار. اگر بیمار شروع به تهدید به خودزنی کند، بحران در حال تشدید است. گاهی نشانه های آسیب به خود کمتر واضح است، برای مثال کشیدن پوست، کم غذا خوردن، رنگ کردن یا تراشیدن مو، یا دوری از دیگران. این اقدامات نشان دهنده ناتوانی بیمار در ابراز خویشتن به صورت کلامی است. تشخیص نشانه های اولیه آسیب به خود توسط اطرافیان می تواند به پیشگیری از بروز بحران عاطفی و جدی تر شدن شرایط یا اقدام سریع برای دارودرمانی یا روان درمانی کمک کند.

مراقب باشید که با سوال کردن در مورد تمایل به آسیب به خود یا خودکشی این ایده را در ذهن فرد روشن نکنید. در عوض، این باید همیشه شما باشید که بیمار را به گفتگو در مورد احساساتش تشویق می کنید و در زمان نیاز برای دریافت کمک های تخصصی اقدام کنید.

تمام نشانه های خطر اقدام به خودکشی باید جدی گرفته شود. حتی اگر این رفتار تنها برای جلب توجه باشد، بیمار ممکن است واقعا به خود آسیب بزند یا حتی خودکشی کند. با این حال، لازم نیست هر بار که شما را تهدید به خودکشی کرد، سریع گوشی تلفن را بردارید و با اورژانس یا روانشناس تماس بگیرید. این کار شما به او این پیام را می دهد که با چنین تهدیدی قدرت فوق العاده ای در هر بحثی خواهد داشت. در عوض، از او بپرسید در حال حاضر چه کاری به او حس بهتری می دهد. احتمالا می خواهد با درمانگر خود حرف بزند یا مایل است با شما به اورژانس برود. دادن مقداری کنترل به بیمار در کاهش بحران، به آرام تر شدن او کمک می کند.

از چه استراتژی های دیگری برای کاهش تنش در زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی می توان استفاده کرد؟

گوش کردن و حرف زدن موثرترین استراتژی در تعامل با فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است. شاید شما با کلمه به کلمه حرف های او مخالف باشید، اما گوش کردن به معنی موافق بودن نیست. این کار تنها به معنی تایید احساسات و دیدگاه فرد است. از بیمار سوالات پایان باز بپرسید تا نظراتش را با شما در میان بگذارد، برای مثال «چه چیزی باعث شده امروز چنین حسی داشته باشی؟» یا «این هفته چطور بود؟».

پیشنهاد مطالعه:  خطرات ایده آل گرایی

خلاصه کردن و تکرار حرف های بیمار به او حس شنیده شدن و درک شدن را می دهد. برای مثال، اگر پسرتان به شما می گوید که خواهرش را بیشتر از او دوست دارید، به او بگویید «احساس می کنی ما تو را به اندازه خواهرت دوست نداریم؟» شاید وسوسه شده اید که با او بحث کنید و نظر خود را به او بگویید، اما به خود یادآوری کنید که تکرار حرف های او به معنی موافق بودن با نظرش نیست. گفتگو با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی برای برنده شدن در بحث یا ثابت کردن محق بودن نیست. شما باید به بیمار احساس شنیده شدن بدهید و تلاش کنید شعله های بحث را خاموش کنید.

اگر احساس خستگی کردم چه باید کرد؟

به دلیل عدم دریافت همدلی و خودآگاهی نسبت به رابطه از سوی بیمار، زندگی با بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بسیار سخت است. اطرافیان آنها پس از مدتی دچار احساس تنهایی و خستگی می شوند. برای پیشگیری از چنین حسی، باید برای خود شبکه دوستی دیگری بسازید. زمانی را به بودن در کنار دوستان و مشغول شدن به فعالیت های تفریحی اختصاص دهید. اگر به حرف زدن با افرادی نیاز دارید که تجربه زندگی با این بیماران را دارند، عضو شدن در گروه های حمایتی مفید است. از دیگر افراد فامیل و نزدیکان نیز برای مراقبت از بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی کمک بگیرید. یک نفر نمی تواند به تنهایی مسئول تعامل با بیمار و کاهش تنش در مواقع بحران باشد. هرچه افراد بیشتری در خانواده طریقه تعامل با بیمار را بیاموزند، بحران های کمتری شکل می گیرد.

آیا بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی هرگز خوب می شود؟

برخلاف بیماری های جسمی، بهبودی در بیماری های روانی معنای متفاوتی دارد. بهبودی به معنی از بین رفتن کامل علائم، عدم نیاز به دارو و درمان نیست. بهبودی در یک بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی به معنی تعداد دفعات کمتر تهدید به آسیب به خود، کاهش دفعات فوران خشم، و کاهش شدت واکنش های افراطی است. دوره های عود بیماری محتمل است، اما بحران ها به سرعت حل می شوند و هر بار شما احساس آمادگی بیشتری برای کنترل شرایط پیدا خواهید کرد. در عین حال، با ادامه درمان و پیشرفت بهبودی، بیمار نیز در برداشتن گام های استوارتر به سمت یک زندگی سالم و مفید انگیزه بیشتری خواهد داشت.

مشاوران متخصص سیمیآروم در حوزه افسردگی

در صورتی که نیاز به برگزاری جلسه مشاوره آنلاین (تصویری) در حوزه افسردگی و اضطراب دارید میتوانید با اساتید سیمیآروم وقت مشاوره خود را رزرو نمایید.

دکتر مهدی بینا
روانپزشک و استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر سمیه بابایی
دکترای تخصصی روانشناسی

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر علی اصغر اصغرنژاد
استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر مصطفی زارعان
استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر محمدباقر صابری زفرقندی
روانپزشک و استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر عباس رمضانی
استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر لادن فتی
استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دکتر جعفر بوالهری
روانپزشک و استاد دانشگاه

رزومه و رزرو وقت مشاوره

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.