پیشگیری از خودکشی

چنانچه فردی را می شناسید که در وضعیت بحرانی قرار دارد و یا خود شما به خودکشی فکر میکنید، با شماره ۱۲۳ مرکز اورژانس اجتماعی تماس بگیرید. چنانچه دوست یا عزیزی به شما اطلاع داده است که می خواهد خودکشی کند و دیگر تماس های شما را پاسخ نمی دهد، با ۱۱۰ تماس بگیرید. کارشناسان پلیس شما را راهنمایی خواهند کرد و در کمترین زمان به کمک شما می آیند.

خودکشی از نگرانی های عمده در رابطه با سلامت عمومی به شمار می رود. در ایالات متحده آمریکا سالانه بیش از ۴۰۰۰۰ نفر خودکشی می کنند که از این منظر دهمین علت مرگ و میر را به خود اختصاص داده است. خودکشی پیچیده و تراژیک است اما در اغلب موارد قابل پیشگیری است. شناخت علائم هشداردهنده خودکشی و نحوه دریافت کمک می تواند جان فرد را نجات دهد.

وجود رفتارهای زیر در فرد می تواند نشانه ای از فکر کردن به خودکشی باشد:

  • صحبت کردن در مورد اینکه می خواهد بمیرد یا می خواهد خودش را بکشد
  • صحبت کردن در مورد احساس پوچی، ناامیدی و نداشتن دلیل برای زندگی
  • داشتن قصد یا جستجوی راهی برای کشتن خود، مانند جستجو در اینترنت، خرید قرص های آفت کش یا تفنگ
  • صحبت کردن درباره گناه کبیره یا شرم
  • صحبت کردن در مورد احساس ضعف یا احساس نداشتن راه حل
  • احساس درد غیر قابل تحمل (درد عاطفی یا درد فیزیکی)
  • صحبت کردن درباره بار اضافه بودن بر دوش دیگران
  • استفاده زیاد از الکل یا مواد مخدر
  • عملکرد مضطرب یا تحریک پذیر
  • دوری از خانواده و دوستان
  • تغییر در عادات غذا خوردن یا خوابیدن
  • نمایش خشم و یا صحبت کردن در مورد انتقام گرفتن
  • انجام اقدامات مخاطره آمیز که می توانند موجب مرگ شوند، مانند رانندگی با سرعت بسیار بالا
  • صحبت کردن درباره یا فکر کردن به مرگ کردن
  • نوسانات شدید خلقی، تغییر خلق از بسیار اندوهگین به بسیار آرام و یا خوشحال
  • بخشیدن اموال مهم
  • خداحافظی با دوستان و خانواده
  • نظم دادن به امور، وصیت کردن

چنانچه این علائم را در خود یا یکی از نزدیکان خود مشاهده کرده اید، به خصوص اگر این رفتارها به تازگی بروز یافته اند یا شدت بیشتری پیدا کرده اند، هر چه زودتر از طریق صفحه تماس با ما برای دریافت مشاوره و کمک اقدام کنید. 

خودکشی تبعیضی بین افراد قائل نمی شود. تمام جنسیت ها، سنین، و قومیت ها در خطر هستند. رفتار خودکشی پیچیده است و علت واحدی ندارد. در واقع عوامل متفاوتی در تلاش برای خودکشی نقش دارند. اما افرادی که در معرض خطر خودکشی هستند، اغلب خصوصیات واحدی دارند. مهم ترین عوامل خطر اقدام برای خودکشی عبارتند از:

  • افسردگی، سایر اختلالات روانی یا اختلال سوء مصرف مواد مخدر
  • شرایط خاص پزشکی
  • درد مزمن
  • سابقه خودکشی
  • سابقه خانوادگی ابتلا به اختلال روانی یا سوء مصرف مواد مخدر
  • سابقه خانوادگی خودکشی
  • خشونت خانوادگی، از جمله سوء استفاده جسمی و جنسی
  • داشتن اسلحه یا دیگر سلاح ها در خانه
  • آزاد شدن از زندان یا بازداشت به تازگی
  • قرار گرفتن در معرض رفتارهای خودکشی دیگران، مانند اعضای خانواده، همسالان یا افراد مشهور

بسیاری از افراد برخی از عوامل خطر فوق الذکر را دارا هستند اما اقدام به خودکشی نمی کنند. لازم به ذکر است که خودکشی پاسخی طبیعی به استرس به شمار نمی رود. افکار یا اقدام به خودکشی نشانه ای از افسردگی شدید هستند، نه یک پیشنهاد بی خطر برای جلب توجه، و نباید نادیده گرفته شوند.

اغلب خانواده ها و دوستان اولین کسانی هستند که علائم هشدار دهنده خودکشی را در فرد تشخیص می دهند و می توانند اولین گام ها را در جهت کمک به فرد در معرض خطر برای یافتن درمان توسط فردی متخصص در تشخیص و درمان بیماری های روانی بردارند. اگر برای یافتن درمان و مشاوره دچار تردید هستید، از صفحه تماس با ما اقدام کنید. 

آیا عوامل جنسیت و سن بر خطر اقدام به خودکشی تاثیر دارند؟

احتمال مرگ مردان در اثر خودکشی بیشتر از زنان است، اما احتمال اقدام به خودکشی در زنان بیشتر است. احتمال استفاده از روش های مرگبارتر مانند استفاده از سلاح گرم یا خفگی در مردان بیشتر است. احتمال اقدام به مرگ با مسمومیت در زنان بیشتر از مردان است. آخرین آمارها نشان می دهد که بالاترین نرخ مرگ در اثر خودکشی در زنان، بین سنین 45 تا 64 سال دیده می شود؛ در حالی که بالاترین نرخ مرگ در مردان بیش از 75 سال است. کودکان و نوجوانان نیز در معرض خطر خودکشی قرار دارند. خودکشی دومین عامل مرگ و میر در بین نوجوانان بین 15 تا 34 سال است. 

تعلق به گروه های قومیتی و نژادی چه تاثیری بر اقدام به خودکشی دارد؟

آمارهای منتشر شده در آمریکا نشان می دهد که نرخ خودکشی در میان گروه های نژادی و قومی سرخپوستان آمریکایی و بومیان آلاسکا در بالاترین میزان قرار دارد. پس از این گروه سفید پوستان غیر هیسپنیک قرار دارند. نرخ خودکشی در بین آمریکایی های آفریقایی تبار در کمترین حد قرار دارد و هیسپنیک ها مقام دوم را از نظر پایین ترین نرخ خودکشی کسب کرده اند. 

بپرسید:

«آیا به کشتن خود فکر می کنی؟» این سوال آسانی نیست اما مطالعات نشان می دهند که پرسش از فرد در معرض خطر خودکشی، خطر اقدام به آن یا افکار خودکشی را افزایش نمی دهد. 

ایمنی فرد را افزایش دهید:

کاهش دسترسی فرد در معرض خودکشی به مواد و مکان های مرگبار گام مهمی در پیشگیری از اقدام به خودکشی است. با این که این کار آسان نیست، اما پرسش از فرد درباره داشتن قصد خودکشی و حذف گزینه های مرگبار از اطراف او می تواند تفاوت زیادی در سرنوشت وی ایجاد کند. 

حضور داشته باشید:

به دقت گوش دهید و از افکار و عواطف فرد در معرض خطر مطلع شوید. شواهد نشان می دهند که حرف زدن در مورد خودکشی در واقع به جای افزایش افکار خودکشی موجب کاهش آنها می شود. 

کمک به یافتن درمان:

شماره مراکز درمانی و مشاوره را در تلفن همراه خود ذخیره کنید تا در صورت نیاز با آنها تماس بگیرید. در عین حال، می توانید در صورت لزوم با یک عضو خانواده، دوست، مشاور یا متخصص روانپزشکی تماس بگیرید. 

تماس داشته باشید:

تماس با فرد پس از دوره بحران یا مرخص شدن وی می تواند تفاوت زیادی در سرنوشت او ایجاد کند. مطالعات نشان می دهد که تعداد مرگ های حاصل از خودکشی در شرایطی که کسی پیگیر فرد در معرض خطر هست، کاهش می یابد.

سایر ایده ها:

دسترسی سریع:

ذخیره کردن برخی شماره تماس های ضروری در تلفن همراه می تواند مفید باشد. توانایی درخواست سریع کمک برای خود یا یک دوست می تواند تفاوت زیادی در سرنوشت فرد ایجاد کند. 

  • شماره تلفن یک دوست یا فامیل مورد اعتماد
  • شماره تماس پلیس
  • شماره تماس یک مرکز مشاوره

رسانه های اجتماعی:

دانستن راه های کمک به یک دوست اجتماعی می تواند در مواقع بحرانی جان وی را نجات دهد. در صورتی که با دیدن آخرین پست دوست خود نگران وضعیت وی شده اید، به طور مستقیم با وبسایت رسانه اجتماعی مربوطه یا پلیس تماس بگیرید. 

تحقیقات نشان می دهند که عوامل خطر متعددی برای اقدام به خودکشی وجود دارد و این عوامل با سن، جنسیت، رفاه جسمی و روانی و تجربه های فردی تغییر می کنند. در نتیجه، درمان و کمک به فرد دچار افکار خودکشی نیز متفاوت است. امروزه تحقیقات بر استراتژی هایی متمرکز شده اند که در بیماری ها سلامت روان مرتبط با خودکشی مانند افسردگی و اضطراب موفق عمل کرده اند.

روان درماني:

مداخلات مختلفی در حوزه روان شناختی برای کمک به افرادی که قصد خودکشی داشته اند، مفید شناخته شده اند. این نوع مداخلات می توانند از تکرار اقدام به خودکشی پیشگیری کنند. روان درمانی یا درمان از طریق صحبت با بیمار (talk therapy) نوعی از مداخلات روانی-اجتماعی هستند که می توانند به طور موثری خطر اقدام به خودکشی را کاهش دهند.  

یکی از انواع روان درمانی، رفتار درمانی شناختی (CBT) خوانده می شود. CBT می تواند روش های جدید برخورد با تجربه استرس زا را آموزش دهد. به علاوه، CBT می تواند به افراد در شناخت الگوهای فکری خود و در نظر گرفتن اقدامات جایگزین در زمان شروع افکار خودکشی کمک کند. 

نوع دیگری از روان درمانی، تحت عنوان رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT)، می تواند میزان خودکشی را در میان افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی کاهش دهد. اختلال شخصیت مرزی یک بیماری روانی جدی است که با مشخصه خلق، روابط، خود انگاره و رفتار ناپایدار شناخته می شود. درمانگر آموزش دیده در DBT به بیمار در شناخت عواطف و اقدامات مخرب و ناسالم کمک می کند و به او مهارت های لازم برای برخورد بهتر با موقعیت ناراحت کننده را آموزش می دهد. 

دارو درمانی:

برخی از افراد در معرض خطر خودکشی ممکن است از دارودرمانی استفاده کنند. پزشک و بیمار می توانند در همکاری با یکدیگر بهترین دارو یا ترکیب دارویی و دوز مناسب آن را بیابند. 

کلوزاپین (Clozapine)، یکی از داروهای ضد روانپریشی است که عدمتا در درمان افراد مبتلا به اسکیزوفرنی به کار می رود. با این حال، این تنها داروی دارای تاییدیه اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) است که برای کاهش خطر بروز رفتارهای خودکشی مجدد در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی (schizophrenia) یا اختلال اسکیزوافکتیو (schizoaffective disorder) به کار می رود. از آنجا که بسیاری از افراد در معرض خطر خودکشی اغلب دچار مشکلات روانی و مشکل سوء مصرف مواد مخدر هستند، ممکن است استفاده از دارودرمانی همراه با مداخلات روانی-اجتماعی برای آنها مفید باشد. 

چنانچه دارویی برای شما تجویز شده است:

  • با پزشک یا داروساز خود صحبت کنید تا کاملا از خطرات و مزایای داروهایی که مصرف می کنید مطمئن شوید.
  • قبل از مشورت کردن با پزشک خود، مصرف دارو را متوقف نکنید. قطع ناگهانی مصرف یک دارو ممکن است منجر به عود یا بدتر شدن علائم شود. اثرات ناراحت کننده یا بالقوه خطرناک دیگری نیز برای قطع مصرف دارو مورد انتظار است. 
  • هر گونه نگرانی درباره عوارض جانبی دارو را بلافاصه به پزشک خود گزارش دهید. ممکن است به تغییر دوز دارو یا تغییر داروی مصرفی نیاز داشته باشید. 

داروهای دیگری نیز در درمان افکار و رفتارهای خودکشی مورد استفاده قرار گرفته اند، اما برای تایید اثربخشی آنها به تحقیقات بیشتری نیاز است. 

در صورتیکه پس از مطالعه موارد فوق به برگزاری یک جلسه مشاوره روانشناسی آنلاین، با یکی از متخصصین مشاور سیمیآروم نیاز دارید، میتوانید از طریق لینک زیر درخواست خود را ثبت نمایید. تمامی اساتید و مشاوران فعال در سیمیآروم از برجسته ترین مشاوران ایران می باشند.

رزرو وقت مشاوره

بازگشت