مراقبت جامع (Integrated Care)

مراقبت جامع به ترکیب مراقبت های بهداشتی اولیه و مراقبت های بهداشتی روانی در یک محیط اطلاق می شود. روش های متعددی برای اجرای مراقبت جامع وجود دارد و ممکن است با نام های مختلفی، از جمله «مراقبت مشارکتی» یا «خانه های بهداشت» خوانده شود. این روش مدل مهمی در مراقبت از بیمار است، زیرا:

  • محیط های مراقبت های اولیه، مانند مطب پزشک، حدود نیمی از تمام مراقبت های بهداشت روانی را برای اختلالات روانپزشکی معمول فراهم می کنند
  • بزرگسالان مبتلا به بیماری های شدید روانی و اختلالات مصرف مواد دارای نرخ بالاتری از بیماری های مزمن جسمی هستند و زودتر از عموم مردم می میرند
  • افراد مبتلا به بیماری های جسمی نیز دارای نرخ بالاتری از ابتلا به مشکلات سلامت روان هستند.

ارائه مراقبت جامع به بیماران و پرستاران آنها کمک می کند. در این روش، تخصص پزشکان حوزه سلامت روان، مصرف مواد و پزشکان عمومی با بازخورد بیماران و پرستاران آنها ترکیب می شود. این روش رویکردی تیمی دارد که در آن مراقبت های بهداشت روان و مراقبت های پزشکی عمومی در یک محیط ارائه می شوند. بدین نحو، تلفیق مراقبت های اولیه و مراقبت های بهداشت روان می تواند به بررسی مشکلات سلامت جسمی افراد مبتلا به بیماری های روانی کمک کند.

معاینه کامل فرد و سلامت جسمی و رفتاری وی برای دستیابی به نتایج مثبت درمانی و مراقبت مقرون به صرفه ضروری است. بسیاری از افراد ممکن است به مراقبت های بهداشت روان دسترسی نداشته باشند یا ممکن است مراجعه به پزشک عمومی معتمد خود را ترجیح دهند. اگر چه بسیاری از ارائه دهندگان مراقبت های اولیه می توانند اختلالات روحی را، به ویژه از طریق دارو، درمان کنند، اما این روش ممکن است برای بعضی از بیماران کافی نباشد. از لحاظ سابقه، ارائه مراقبت های بهداشتی موثر و با کیفیت بالا برای یک متخصص مراقبت های عمومی، به صورت فردی، دشوار است. ترکیب خدمات/ تخصص بهداشت روان با مراقبت های اولیه می تواند موجب کاهش هزینه ها شود، کیفیت درمان را افزایش دهد و در نهایت جان بیمار را نجات دهد.

بررسی سلامت جسمانی و رفتاری: عدم درمان یا درمان ناکافی بیماری های روانی با عواقب جدی همراه است. افراد مبتلا به بیماری های شدید روانی اغلب در اثر ابتلا به بیماری های جسمی که درمان آنها به وسیله متخصص مراقبت های عمومی امکان پذیر است، 13-30 سال زودتر از جمعیت عمومی می میرند.

درمان کودکان: اکثر کودکان مبتلا به بیماری های روانی در عوض درمان در محیط های تخصصی سلامت روان در یک مرکز مراقبت اولیه درمان می شوند. حدود نیمی از تمام اختلالات روانی از سن 14 سالگی شروع می شوند. تشخیص دقیق و مراقبت های کافی در یک مرکز مراقبت های اولیه ضروری است.

درمان بزرگسالان: احتمال دیدن بزرگسالان در محیط های مراقبت اولیه در مقایسه با سیستم سلامت روان بیشتر است. متخصصان مراقبت های اولیه نیمی از مراقبت های بهداشت روان را برای بیماری های رایج مانند اضطراب، ADHD، افسردگی، مشکلات رفتاری و مصرف مواد مخدر ارائه می دهند. با این حال، احتمال دریافت مراقبت های سلامت رفتار موثر در افراد مبتلا به بیماری های روانی که در یک مرکز مراقبت اولیه درمان می شوند، کمتر است. به عنوان مثال، 75 درصد از بزرگسالان مبتلا به افسردگی به متخصصان عمومی و مراقبت های اولیه مراجعه می کنند، اما تنها نیمی از آنها به طور دقیق تشخیص داده می شوند. زمانی که بیماران به متخصص سلامت روان ارجاع می شوند، تنها نیمی از بیماران جلسه درمان را پیگیری می کنند. در نتیجه، بسیاری از مشکلات سلامت رفتار تشخیص داده نمی شوند، کاملا درمان نمی شوند و/یا درمان نمی شوند. 

مراقبت جامع تمام نیازهای بهداشتی بیمار را در یک محیط برآورده می کند. بسته به اینکه چه کسی مراقبت را ارائه می دهد، چه نوع مراقبت هایی ارائه می شود، محل ارائه مراقبت و نحوه هماهنگی خدمات، درمان را می توان به طرف مختلف ارائه داد. ادغام روش های درمانی می تواند در محیط های سلامت رفتار، مراقبت های اولیه، کلینیک های تخصصی و درمانگاه ها انجام شود.

مراقبت جامع سطوح مختلفی دارد. اداره سوء مصرف مواد و خدمات بهداشت روان (SAMHSA) چارچوبی را برای کمک به متخصصان مراقبت های بهداشتی جهت برنامه ریزی و پشتیبانی از یک سیستم یکپارچه طراحی کرده است. این چارچوب سه دسته اصلی دارد:

  • مراقبت مشارکتی (Coordinated Care)، که بر ارتباطات متمرکز است
  • مراقبت در یک مرکز (Co-located Care)، که بر روی نزدیکی فیزیکی متمرکز است
  • مراقبت جامع (Integrated Care)، که بر تغییر رویکرد تأکید دارد.

در هر دسته، درجه مختلفی از همکاری بین ارائه دهندگان درمان وجود دارد. این سطوح از حداقل تا یکپارچگی کامل متغیر است. حداقل ادغام در درمان زمانی صورت می گیرد که ارائه دهندگان مراقبت های درمانی و بهداشتی در تاسیسات جداگانه ای کار می کنند، سیستم های جداگانه ای دارند و به ندرت با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. یکپارچگی کامل زمانی صورت می گیرد که ارائه دهندگان مراقبت های پزشکی و بهداشت روان در یک سیستم و به طور همزمان بر روی درمان مشکلات رفتاری و برآورده کردن نیازهای پزشکی بیمار و با دسترسی مساوی به سوابق پزشکی بیمار کار می کنند. 

موارد زیر مثال هایی از برنامه های مراقبت جامع هستند:

مراقبت مشارکتی:

یک برنامه مراقبت مشارکتی تیمی، به مراقبت های اولیه رایج خود دو نوع خدمات جدید را نیز می افزاید: مدیریت مراقبت های بهداشت رفتاری و مشاوره با متخصص بهداشت روان.

مدیر مراقبت بهداشت رفتار عضوی از تیم درمان بیمار می گردد و در ارزیابی سلامت روانی بیمار به پزشک عمومی کمک می کند. در صورتی که ابتلا به یک اختلال روانی در بیمار تشخیص داده شود و به درمان نیاز باشد، مدیر مراقبت بهداشت رفتار، متخصص عمومی و بیمار با یکدیگر در تدوین برنامه درمان همکاری می کنند. 

سپس، مدیر مراقبتی برای بررسی علاقه بیمار به درمان، پیگیری وی و اثربخشی درمان یا نیاز به تغییر آن وارد عمل می شود. هر دو متخصص در همکاری با یک متخصص سلامت روان مانند یک روانپزشک یا پرستار روانپزشکی و به صورت منظم وضعیت و درمان بیمار را تحت نظر قرار می دهند تا از دریافت بهترین گزینه های درمان و بهبودی بیمار اطمینان حاصل کنند. 

خانه مراقبتی بیمار محور (PCMH):

یکی دیگر از مدل های مراقبت جامع، خانه مراقبتی بیمار محور (PCMH) است. PCMH شامل هماهنگی کلیه نیازهای مراقبت های بهداشتی بیمار در هر سنی می شود. بیماران در مراقبت های بهداشتی خود نقش فعالی دارند. پرستاران تمام جنبه های نیازهای پیشگیرانه، حاد و مزمن بیماران را با استفاده از بهترین شواهد موجود و تکنولوژی مناسب هماهنگ می کنند.

در نتیجه قانون مراقبت مقرون به صرفه، خانه های بهداشت برای افراد مبتلا به بیماری های مزمن شامل اختلالات سلامت روان و اختلالات مصرف مواد، آسم، دیابت، بیماری قلبی و چاقی تاسیس شده است. خانه های بهداشت تیم محور با یک رویکرد همه جانبه با تأکید خاص بر سلامت رفتاری و مراقبت های اولیه ایجاد شده اند. وظیفه خانه های بهداشت ارائه مدیریت مراقبت جامع، هماهنگی و پیگیری است. آنها همچنین خدمات حمایت از بیمار و خانواده، ارجاع به خدمات اجتماعی و پشتیبانی و ارتقاء سلامتی را ارائه می دهند.

سیستم های مبتنی بر هاب

در بیشتر موارد از این سیستم در دنیای سلامت روان کودک، استفاده می شود و بر اساس پروژه دسترسی به روانپزشکی کودکان ماساچوست (MCPAP) ارائه شده است. ارائه مراقبت های اولیه با مشاوره فوری تلفنی با یک روانپزشک کودک از خدمات این روش است. مدیریت موارد و معاینه چهره به چهره نیز برای موارد پیچیده امکان پذیر است.

چهار مدل چهارگانه (Four Quadrant Model):

چهار مدل چهارگانه روشی برای اندازه گیری سطح ادغام سازمان است.

این روش سطوح ادغام از نظر مراقبت های اولیه و پیچیدگی و خطرات مراقبت های بهداشتی رفتاری را توصیف می کند. مکان، نوع متخصصان ارائه خدمات و خدمات به پیچیدگی شرایط بیمار بستگی دارد.

برای مثال، افرادی که دچار مسائل رفتاری و/یا جسمی خفیف تا متوسط هستند، می توانند از درمان در یک مرکز مراقبت اولیه دارای متخصصان خدمات سلامت رفتاری یکپارچه بهره مند شوند. در بیمارانی که دچار بیماری های پزشکی پیچیده به همراه اختلالات سلامت رفتار متوسط تا خفیف هستند، استفاده از یک مرکز پزشکی تخصصی به همراه خدمات سلامت رفتاری یکپارچه می تواند مناسب باشد. افرادی که مشکلات رفتاری شدید و همچنین بیماری های پزشکی هستند می توانند جامع ترین مراقبت را در یک مرکز سلامت رفتاری ویژه دارای متخصص خدمات پزشکی یکپارچه یا یک خانه بهداشت دریافت کنند.

مراقبت جامع اطفال در مقابل بزرگسالان:

مراقبت جامع اطفال از سه جهت با مراقبت جامع از بزرگسالان متفاوت است:

  • حساسیت بیشتری نسبت به رشد کودکان، هم از لحاظ ذهنی و هم احساسی وجود دارد
  • خانواده ها نقش مهمی ایفا می کنند
  • درمان علاوه بر مراقبت های استاندارد، بر تکنیک های مقابله و سازگاری نیز تأیید می کند

اصول کلی مراقبت جامع در مورد بزرگسالان و همچنین کودکان و نوجوانان صدق می کند، اما کار با جوانان و خانواده های آنها اغلب از کار با بزرگسالان با بیماری پیچیده پزشکی متفاوت است. علاوه بر این، معاینه مداوم ناتوانی های فکری و تاخیر در رشد در ارزیابی های سلامت کودکان مورد تاکید است.

در صورتیکه پس از مطالعه موارد فوق به برگزاری یک جلسه مشاوره روانشناسی آنلاین، با یکی از متخصصین مشاور سیمیآروم نیاز دارید، میتوانید از طریق لینک زیر درخواست خود را ثبت نمایید. تمامی اساتید و مشاوران فعال در سیمیآروم از برجسته ترین مشاوران ایران می باشند.

رزرو وقت مشاوره

بازگشت