تکنولوژی و آینده سلامت روان

فناوری مرز جدیدی در حمایت از سلامت روان و جمع آوری داده ها ایجاد کرده است. دستگاه های همراه مانند تلفن های همراه، تلفن های هوشمند و تبلت ها روش های جدیدی را برای مردم، پزشکان، و محققان فراهم کرده اند تا به کمک، نظارت بر پیشرفت و افزایش درک صحیح از سلامت روان دسترسی بیشتری پیدا کنند.

حمایت از سلامت روان موبایلی می تواند بسیار ساده اما موثر باشد. برای مثال، هر کسی که توانایی ارسال یک پیام متنی را داشته باشد می تواند با یک مرکز ارژانس تماس بگیرد. فن آوری جدید نیز می تواند به برنامه های بسیار پیچیده برای گوشی های هوشمند یا تبلت تبدیل شود. چنین برنامه هایی می توانند از سنسورهای داخلی دستگاه برای جمع آوری اطلاعات در مورد الگوهای رفتاری معمول کاربر استفاده کنند. اگر برنامه تغییری را در رفتار بیمار تشخیص دهد، می تواند پیش از وقوع بحران سیگنال دریافت کمک ارسال نماید. برخی از نرم افزارها برنامه های مستقلی هستند که به منظور بهبود حافظه و مهارت های تفکر توسعه یافته اند. سایر نرم افزارها برای ارتباط دهی کاربر با مشاور یا یک مرکز مراقبت های سلامت روان طراحی شده اند. 

هیجان مرتبط با طیف وسیعی از فرصت ها، منجر به سرعت بالای توسعه برنامه ها شده است. هزاران برنامه سلامت روان در اپل استور و فروشگاه های نرم افزار آندروید در دسترس هستند و این تعداد هر ساله رشد می کنند. با این حال، این مرز از تکنولوژی جدید با بی اعتمادی زیادی نیز همراه است. مقررات سازمانی کمی در این مورد وجود دارد و به دلیل کمبود اطلاعاتی در مورد تاثیر برنامه ها، مصرف کنندگان نمی دانند به کدام نرم افزار می توانند اعتماد کنند. 

قبل از تمرکز بر وضعیت علم و مسیر پیش روی آن، لازم است که به مزایا و معایب گسترش درمان و تحقیق در زمینه بهداشت روانی در دنیای تلفن همراه نگاهی بیاندازیم.

کارشناسان بر این باورند که تکنولوژی مزایای زیادی برای مشتریان و متخصصان به همراه دارد. برخی از مزایای خدمات تلفن همراه عبارتند از:

راحتی: درمان می تواند در هر زمان و هر مکان (به عنوان مثال، در منزل در اواسط شب یا در یک اتوبوس در راه محل کار) اتفاق بیوفتد و برای کسانی که با جلسات شخصی مشکل دارند ایده آل است. 

ناشناس بودن: مراجعه کننده می تواند بدون دخیل کردن سایر افراد به گزینه های درمان دسترسی یابد.

مقدمه ای برای درمان: فناوری ممکن است اولین گام برای کسانی باشد که در گذشته از مراقبت های بهداشت روانی اجتناب کرده اند.

هزینه پایین: بعضی از برنامه ها رایگان یا ارزان تر از درمان سنتی هستند.

ارائه خدمات به افراد بیشتر: فناوری می تواند به ارائه دهندگان خدمات سلامت روان کمک کند که به افراد ساکن در مناطق دور دست دسترسی یابند یا در زمان نیاز فوری (مانند وقوع بلایای طبیعی یا حوادث تروریسی) به عده بیشتری خدمات برسانند. 

علاقه: بعضی از فن آوری ها ممکن است جذاب تر از روش های درمان سنتی باشند، که ممکن است مشتریان را به ادامه درمان تشویق کنند.

خدمات ۲۴ ساعته: فناوری میتواند نظارت یا پشتیبانی تمام وقت ارائه دهد.

ثبات: فناوری می تواند برنامه درمانی مشابهی را برای همه کاربران فراهم کند.

پشتیبانی: تکنولوژی می تواند درمان های سنتی را با گسترش جلسات فردی، تقویت مهارت های جدید و ارائه پشتیبانی و نظارت، تکمیل کند.

دوره مدرنی از فناوری سلامت روان فرصت های زیادی را در اختیار کاربران و درمانگران قرار می دهد، اما نگرانی های زیادی را نیز به وجود آورده است. حل مشکلات بالقوه این اطمینان را می دهد که برنامه های جدید می توانند بدون وارد کردن آسیب، برای بیماران مفید باشند. به همین دلیل است که جامعه بهداشت روان و توسعه دهندگان نرم افزار بر روی موارد زیر تمرکز دارند:

اثربخشی: بزرگترین نگرانی در مورد مداخلات تکنولوژیکی کسب شواهد علمی مبنی بر اثربخشی آنها و همچنین تاثیر آنها به اندازه روش های سنتی است. 

برای چه کسی و برای چه: نگرانی دیگر درک اثربخشی نرم افزار برای همه افراد و تمام اختلالات روانی است.  

راهنمایی: هیچ گونه استاندارد صنعتي وجود ندارد که به مصرف کنندگان اطلاع دهد اثربخشی کدام برنامه یا تکنولوژی های تلفن همراه اثبات شده است.

حریم خصوصی: برنامه ها با اطلاعات شخصی بسیار حساسی کار می کنند، بنابراین سازندگان برنامه باید بتوانند حریم خصوصی کاربران برنامه را تضمین کنند.

مقررات: سوالاتی نظیر «چه کسی باید فناوری سلامت روانی و داده های تولید شده توسط آن را تنظیم کند» باید پاسخ داده شوند.

فروش بالا: نگرانی هایی وجود دارد که یک نرم افزار یا برنامه بیشتر از توان خود تعهد بدهد و باعث شود مصرف کنندگان از درمان های موثرتر روی برگردانند. 

تیمهای تحقیقاتی و مهندسی خلاق، مهارت های خود را برای رفع طیف گسترده ای از نگرانی های بهداشت روانی ترکیب می کنند. برخی از حوزه های محبوب توسعه برنامه عبارتند از:

نرم افزارهای خود مدیریتی: «خود مدیریتی» به این معنی است که کاربر اطلاعات را در برنامه قرار می دهد تا برنامه بتواند بازخورد دهد. برای مثال، کاربر ممکن است یادآورهای دارو را تنظیم کند یا از برنامه برای توسعه ابزارهای مدیریت استرس، اضطراب یا مشکلات خواب استفاده کند. برخی از نرم افزارها می توانند از تجهیزات اضافی برای ردیابی ضربان قلب، الگوهای تنفس، فشار خون و غیره استفاده کنند و ممکن است به پیشرفت کاربر و بازخورد بهتر کمک کنند.

برنامه های بهبود مهارت های تفکر: برنامه هایی که به کاربر در بهبود شناختی (مهارت تفکر پیشرفته) کمک می کنند، امیدوار کننده هستند. این برنامه ها اغلب به افرادی کمک می کنند که مبتلا به بیماری های شدید روانی هستند.

برنامه های آموزش مهارت: برنامه های آموزش مهارت می توانند بیشتر از سایر برنامه های سلامت روان شبیه به بازی باشند زیرا در تلاش هستند که مهارت های تفکر و مقابله ای جدید را آموزش دهند. کاربر ممکن است یک ویدئوی آموزشی در مورد مدیریت اضطراب با اهمیت حمایت اجتماعی ببیند. سپس، کاربر ممکن است برخی از جدیدترین استرتژی ها را انتخاب کند و از برنامه برای بررسی میزان استفاده از این مهارت ها استفاده کند. 

مدیریت بیماری، مراقبت حمایت شده: این نوع از تکنولوژی، با ایجاد امکان تعامل کاربران با یکدیگر، حمایت بیشتری از کاربر به عمل می آورد. این نرم افزار می تواند به کاربر کمک کند که از حمایت دوستان برخوردار شود یا اطلاعاتی را به متخصصی ارسال کند که به او کمک و گزینه های درمانی ارائه می دهد. محققان تلاش می کنند تا دریابند برای اثربخشی نرم افزارهای درمانی، هر بیمار به چقدر تعامل انسانی نیاز دارد. 

پیگیری علائم منفعل: تلاش های زیادی روی توسعه برنامه هایی گذاشته شده است که می توانند داده ها را با استفاده از سنسورهای کارگذاشته در گوشی های هوشمند جمع آوری کنند. این سنسورها می توانند الگوهای حرکت، تعاملات اجتماعی (مانند تعداد پیام ها و تماس تلفنی)، رفتار در زمان های مختلف روز، تن صدا و سرعت و موارد دیگر را ضبط کنند. در آینده، برنامه ها ممکن است قادر به تجزیه و تحلیل این داده ها برای تعیین حالت روانی کاربر باشند. چنین برنامه هایی ممکن است قادر به تشخیص تغییرات در الگوهای رفتاری باشند تا بتوانند برخی اپیزودهای خلقی مانند شیدایی، افسردگی یا روان درمانی را پیش از وقوع هشدار دهند. یک برنامه ممکن است جایگزینی برای متخصص بهداشت روانی نباشد، اما می تواند مراقبین را از نیاز به توجه بیشتر از سوی مراجع آگاه سازد. هدف این است که برنامه هایی را ایجاد کنیم که از طیف وسیعی از کاربران پشتیبانی می کنند، از جمله افرادی که دارای بیماری های شدید روحی هستند.

گردآوری داده ها: برنامه های گرد آوری داده ها می توانند بدون هر گونه کمک از سوی کاربر داده ها را جمع آوری کنند. دریافت اطلاعات از تعداد زیادی از افراد به صورت همزمان می تواند درک محققان از سلامت روان را افزایش دهد و به آنها کمک کند تا مداخلات بهتری را ابداع کنند.

دکتر پاتریشیا آرین، پیشگام مطالعه BRIGHTEN نشان داد که پژوهش از طریق برنامه های گوشی های هوشمند واقعیتی امکان پذیر است. مطالعه BRIGHTEN قابل توجه بود چرا که از تکنولوژی برای ارائه مداخلات درمانی استفاده می کند و همچنین آزمایش تحقیقاتی را انجام می دهد. به عبارت دیگر، تیم تحقیقاتی از تکنولوژی برای استخدام، نمایش، ثبت نام، درمان، و ارزیابی شرکت کنندگان استفاده کرده است. BRIGHTEN به ویژه از این جهت هیجان انگیز بود که نشان داد که تکنولوژی می تواند روش کارآمدی برای تست آزمایشی درمان های جدید باشد.

محققان دریافته اند که مداخلات زمانی موثرتر هستند افراد آنها را دوست داشته باشند، در آن دخیل شوند و مایل به ادامه آن باشند. برنامه های سلامت رفتار نیاز دارند تا مهارت مهندسان در آسان سازی و جذاب کردن کاربرد نرم افزار با مهارت متخصصان در ارائه گزینه های درمانی موثر ترکیب شوند. 

محققان و مهندسان نرم افزار در حال توسعه و آزمایش برنامه هایی هستند که قادر به مدیریت داروها تا آموزش مهارت های مقابله ای باشند تا بتوانند زمانی که بیمار به کمک عاطفی نیاز دارد را پیش بینی کنند. این برنامه ها می توانند به فرد در ترک سیگار، مدیریت علائم یا غلبه بر اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یا بی خوابی کمک کنند. با وجودی که نرم افزارها هر روز جذاب تر و کاربر پسند تر می شوند، هنوز اطلاعات زیادی در مورد اثربخشی آنها وجود ندارد.

هنوز هیچ گونه نظرسنجی، چک لیست یا قوانین پذیرفته شده ای برای انتخاب یک برنامه سلامت روان وجود ندارد. بر روی اکثر برنامه ها تحقیقی انجام نشده است تا ادعاهای آنها را به اثبات برساند. نمی توان تمام برنامه های سلامت روان را تحت آزمایشی تصادفی، کنترل شده و علمی قرار داد تا اثربخشی آنها را اثبات نمود. یکی از دلایل این امر آن است که آزمایش روندی کند است اما تکنولوژی به سرعت در حال پیشرفت است. تا زمانی که یک برنامه از تمام مراحل پیچیده آزمایشات علمی بگذرد، ممکن است به روزرسانی جدیدی از آن به بازار ارائه شده باشد. 

در حال حاضر هیچ استاندارد ملی یا جهانی برای ارزیابی اثربخشی صدها برنامه بهداشت روان وجود ندارد. مصرف کنندگان باید درباره اعتماد به برنامه احتیاط کنند. با این حال، برای یافتن برنامه ای مناسب پیشنهادات زیر مفید است:

  • از یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی مورد اعتماد در این مورد مشورت بگیرید.
  • توصیه های نرم افزار را در ارتباط با اقدامات ضروری در صورت بدتر شدن علائم یا وجود اورژانس روانپزشکی بررسی کنید.
  • آیا برنامه ای را می خواهید که کاملا خودکار است یا به برنامه ای علاقه دارید که فرصتی برای تماس با یک فرد آموزش دیده در اختیار شما قرار می دهد؟
  • در مورد توسعه دهنده نرم افزار اطلاعاتی گردآوری کنید. آیا اطلاعاتی در مورد تجربه و مدرک وی وجود دارد؟
  • مراقب آرم های گمراه کننده مراکز مهم بهداشت روان روی نرم افزار باشید. 
  • اگر هیچ اطلاعاتی در مورد یک برنامه خاص وجود ندارد، بررسی کنید که بر اساس کدام روش درمانی است. برای مثال، تحقیقات نشان داده اند که رفتار درمانی شناختی مبتنی بر اینترنت به اندازه رفتار درمانی شناختی سنتی در درمان اختلالاتی مانند افسردگی، اضطراب، هراس اجتماعی و اختلال هراس موثر است. 
  • برنامه را به مدت چند روز امتحان کنید و نحوه استفاده از آن و تمایل به استفاده از آن را بررسی کنید. یک برنامه تنها در صورتی موثر است که کاربر را هفته ها یا ماه ها درگیر خود کند. 

در صورتیکه پس از مطالعه موارد فوق به برگزاری یک جلسه مشاوره روانشناسی آنلاین، با یکی از متخصصین مشاور سیمیآروم نیاز دارید، میتوانید از طریق لینک زیر درخواست خود را ثبت نمایید. تمامی اساتید و مشاوران فعال در سیمیآروم از برجسته ترین مشاوران ایران می باشند.

رزرو وقت مشاوره

بازگشت