اختلال بی نظمی خُلق اخلال گر (Disruptive Mood Dysregulation Disorder)

اختلال بی نظمی خلق اخلال گر (DMDD) در مورد کودکانی به کار می رود که دچار تحریک پذیری، خشم و طغیان مکرر و شدید می شوند. علائم DMDD فراتر از یک کودک بداخلاق است و کودکان مبتلا به این عارضه دچار اختلالات شدیدی می شوند که به توجه بالینی نیاز دارند. این اختلال به تازگی تشخیص داده شده است و برای اولین بار در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) سال 2013 دیده شد.

علائم DMDD معمولا قبل از 10 سالگی ظهور می یابند، اما ابتلا به این اختلال به کودکان زیر 6 سال یا نوجوانان بالای 18 سال نسبت داده نمی شود. کودک مبتلا به DMDD دچار حالت های زیر می شود:

  • خُلق تحریک پذیر یا خشمگین در اغلب اوقات روز، تقریبا هر روز
  • طغیان های شدید (کلامی یا رفتاری) به طور متوسط ​​سه بار یا بیشتر در هفته که از وضعیت و سطح رشد کودک خارج است
  • اشکال در عملکرد به علت تحریک پذیری در بیش از یک مکان (به عنوان مثال، خانه، مدرسه، با همسالان)
  • برای تشخیص DMDD، یک کودک باید این علائم را به طور پیوسته به مدت 12 ماه یا بیشتر داشته باشد.

شیوع این اختلال در جمعیت عمومی مشخص نیست اما در بین کودکانی که به کلینیک های بهداشت روانی اطفال ارجاع داده می شوند، رایج است. محققان در حال بررسی عوامل خطر و مکانیسم مغزی این اختلال هستند.

DMDD یک تشخیص جدید است. بنابراین، درمان آن اغلب براساس روش هایی است که در درمان اختلالاتی با علائم مشابه از جمله تحریک پذیری و خشم مفید هستند. این اختلالات شامل اختلال نقص توجه-بیش فعالی (ADHD)، اختلالات اضطرابی (anxiety disorders)، اختلال نافرمانی مقابله ای (oppositional defiant disorder) و اختلال افسردگی اساسی (major depressive disorder) است.

در صورتی که تصور می کنید فرزندتان دچار DMDD است، مراجعه برای درمان ضروری است. DMDD می تواند کیفیت زندگی و عملکرد کودک را در مدرسه تحت تاثیر قرار دهد و روابط وی را با خانواده و همسالان خود مختل کند. کودکان مبتلا به DMDD ممکن است برای شرکت در فعالیت ها و یا دوستیابی دچار اشکال شوند. ابتلا به DMDD خطر ابتلا به افسردگی و اختلالات اضطرابی در بزرگسالی را نیز افزایش می دهد.

در حالیکه محققان هنوز در حال تعیین بهترین روش درمان این اختلال هستند، در حال حاضر دو روش اصلی برای درمان علائم DMDD به کار می رود:

  • دارو درمانی
  • درمان های روانشناختی که شامل موارد زیر است:
  1. روان درمانی
  2. آموزش به والدین
  3. آموزش مبتنی بر کامپیوتر

ابتدا باید درمان های روان شناختی در نظر گرفته شوند، سپس در صورت لزوم دارو تجویز شود یا ممکن است درمان های روانشناختی از ابتدا همراه با دارو ارائه شوند. 

لازم است والدین یا پرستاران به خوبی با پزشک همکاری کنند تا بهترین تصمیمی درمانی برای کودک اتخاذ شود.

دارو درمانی:

بسیاری از داروهای مورد استفاده در درمان کودکان و نوجوانان مبتلا به بیماری های روانی در کاهش علائم این اختلال موثر هستند. با این حال، برخی از این داروها به صورت دقیق مورد مطالعه قرار نگرفته اند و یا دارای تاییدیه اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) برای استفاده در کودکان یا نوجوانان نیستند. تمام داروها دارای عوارض جانبی هستند و برای بررسی نیاز به ادامه مصرف آنها باید با پزشک فرزندتان مشورت کنید.

محرک ها (Stimulants)

محرک ها داروهایی هستند که معمولا برای درمان ADHD استفاده می شوند. شواهدی وجود دارد که در کودکان مبتلا به تحریک پذیری و ADHD، داروهای محرک می توانند تحریک پذیری را کاهش دهند.

از محرک ها نباید در افراد مبتلا به مشکلات قلبی جدی استفاده شود. طبق گزارش FDA، افراد مصرف کننده داروهای محرک باید به صورت دوره ای از نظر تغییر ضربان قلب و فشار خون کنترل شوند.

داروهای ضد افسردگی:

گاهی از داروهای ضد افسردگی برای درمان مشکلات تحریک پذیری و خلقی مرتبط با DMDD استفاده می شود. مطالعات در حال بررسی اثربخشی این داروها در درمان این بیماری هستند. ذکر این نکته ضروری است که اگر چه مصرف داروهای ضد افسردگی برای بسیاری از افراد ایمن و مفید است، مصرف آن در کودکان و نوجوانان با خطر بروز افکار و رفتارهای خودکشی همراه است. اخیرا، «هشدار جعبه سیاه» – جدی ترین نوع هشدار برای یک دارو- روی برچسب این داروها افزوده شده است تا والدین و بیماران را از این خطر آگاه سازد. به همین علت، کودکی که داروی ضد افسردگی مصرف می کند، به ویژه در اولین روزهای مصرف دارو باید از نزدیک تحت نظارت قرار گیرد.

داروهای ضد روان پریشی غیر تیپیک (Atypical Antipsychotic)

داروهای ضد روان پریشی غیر تیپیک یا داروهای آنتی سایکوتیک آتیپیک برای کودکانی تجویز می شوند که مبتلا به پرخاشگری بسیار شدید همراه با نمود فیزیکی خشم نسبت به افراد یا اموال هستند. ریسپریدون (Risperidone) و آریپیرپازول (aripiprazole) داروهای دارای تاییدیه FDA برای درمان تحریک پذیری همراه با اوتیسم هستند و گاهی اوقات برای درمان DMDD نیز مورد استفاده قرار می گیرند. این دسته داروها با عوارض جانبی بسیار مهمی، از جمله افکار/رفتارهای خودکشی، افزایش وزن، اختلالات متابولیک، بی حالی، اختلالات حرکتی، تغییرات هورمونی و دیگر موارد همراه هستند.

درمان های روانشناختی:

روان درمانی:

رفتار درمانی شناختی، نوعی روان درمانی، معمولا برای آموزش برخورد با افکار و احساسات عامل افسردگی و اضطراب به کودکان و نوجوانان مورد استفاده قرار می گیرد. پزشکان می توانند از روش های مشابه برای آموزش نحوه تنظیم بهتر خلق و خو و افزایش تحمل کودک نسبت به ناامیدی استفاده کنند. این روش درمانی همچنین بر آموزش مهارت های مقابله ای برای تنظیم خشم و روش های شناسایی و بازنویسی تصورات تحریف شده که موجب طغیان می شوند، تمرکز دارد. سایر تحقیقات روانپزشکی در حال بررسی هستند.

آموزش به والدین:

آموزش به والدین به منظور کمک به پدر و مادر در تعامل با کودک جهت کاهش خشم و رفتار تحریک پذیر و بهبود ارتباط والدین و فرزند انجام می گیرد. مطالعات متعدد نشان می دهند که چنین مداخلاتی می توانند موثر باشند. به طور خاص، در این روش والدین روش های موثرتری را برای پاسخ دادن به رفتارهای تحریک پذیر آموزش می بینند. برای مثال والدین موقعیت هایی را که ممکن است منجر به طغیان کودک شوند، پیش بینی می کنند و از قبل برای پیشگیری از طغیان آماده می شوند. آموزش همچنین بر اهمیت پیش بینی پذیری، هماهنگی با کودک و پاداش دادن به رفتار مثبت تمرکز دارد.

آموزش مبتنی بر کامپیوتر:

شواهد نشان می دهد که نوجوانان تحریک پذیر مبتلا به DMDD مستعد تفسیر اشتباه چهره های مبهم به چهره عصبانی هستند. شواهد اولیه نشان می دهند که آموزش مبتنی بر کامپیوتر می تواند به رفع این مشکل در نوجوانان مبتلا به DMDD یا دچار تحریک پذیری شدید کمک کند.

در صورتیکه پس از مطالعه موارد فوق به برگزاری یک جلسه مشاوره روانشناسی آنلاین، با یکی از متخصصین مشاور سیمیآروم نیاز دارید، میتوانید از طریق لینک زیر درخواست خود را ثبت نمایید. تمامی اساتید و مشاوران فعال در سیمیآروم از برجسته ترین مشاوران ایران می باشند.

رزرو وقت مشاوره

بازگشت