در جهان حدود یک سوم زنان و یک چهارم مردان به نوعی دچار خشونت خانگی شده اند که این نوع خشونت در یک چهارم زنان و یک هفتم مردان شدت بیشتری داشته است. اما چیزی که کمتر از آن صحبت می شود و جدی تر است، خشونت عاطفی است که شامل رفتارهایی مانند حبس کردن، محروم کردن، کنترل گری، سواستفاده و آزار کلامی می شود. تعداد افرادی که تجربه این نوع رفتارها را داشته اند به اندازه ستاره های آسمان است. خشونت عاطفی بسیار موذی است و به آرامی اعتماد به نفس و شخصیت درونی فرد را از بین می برد.

حقایقی در مورد خشونت خانگی:

قربانیان اغلب خشونت را کوچک و بی اهمیت نشان می دهند. این امر به دلیل انکار واقعیت صورت می گیرد. خشونت شامل پرتاب کردن اشیا، سیلی زدن، هل دادن، کشیدن موها و رابطه جنسی اجباری می شود. در مورد رفتارهای خشونت طلبانه در خانه می توان گفت:

  • اغلب پشت درهای بسته رخ می دهد.
  • فرد آزارگر رفتار خود را انکار می کند.
  • فرد آزارگر قربانی را مقصر می دارند.
  • خشونت ابتدا با آزار کلامی شروع می شود.
  • خشونت به عزت نفس فرد آسیب می زند.
  • فرد آزارگر باید همیشه تایید شود و کنترل امور در دست او باشد.
  • فرد آزارگر تملک گرا است و همسر خود را از دوستان و فامیل دور می کند.
  • آزارگر بسیار حساس است و به هر محرکی با خشم پاسخ می دهد.
  • وجود سلاح سرد یا گرم در خانه می تواند احتمال خودکشی یا همسرکشی را در این افراد افزایش دهد.
  • در برخی موارد خشونت پس از مصرف مواد مخدر یا الکل دیده می شود.

ویژگی های فرد آزارگر:

شاید ندانید که افراد آزارگر احساس فقدان قدرت می کنند. آنها برای پنهان کردن این حس هر کاری می کنند. چیزی که در میان این افراد رایج است تلاش برای اعمال قدرت بر قربانی است، زیرا از درون احساس فقدان اقتدار شخصی می کنند. در نظر آنان، ارتباط یک بازی برد و باخت است. این افراد اغلب دارای ویژگی های زیر هستند:

  • ناامنی
  • داشتن انتظارات نامعقول از یک رابطه
  • عدم اعتماد
  • حسادت
  • آزار کلامی
  • احساس نیاز به تایید شدن و در دست داشتن کنترل امور
  • احساس مالکیت نسبت به همسر
  • سابقه خشونت
  • ظالم در برابر کودکان و حیوانات
  • دچار مشکلات روانی درمان نشده مانند افسردگی یا رفتارهای منجر به خودکشی

در صورتی که مورد خشونت خانگی واقع شده اید، باید روش های دریافت کمک از سوی جامعه و ایجاد محدودیت برای فرد آزارگر را فرابگیرید. در این موارد افراد آزارگر (وحتی قربانی) مشکل را انکار می کنند یا آن را کم اهمیت جلوه می دهند و حتی مدعی می شوند که کنترل خود را از دست داده اند. آنها حتی ممکن است شما را به خاطر رفتار خود مقصر بدانند و با این ترفند مانع اقدام از سوی شما شوند. اما باید بدانید که شما مسئول رفتارهای هیچ کس نیستید.

شاید تا به حال با چرخه خشونت خانگی رو به رو شده باشید:

  • شروع تنش
  • حمله
  • پشیمانی و عذرخواهی
  • دوره ماه عسل با ژست های عاشقانه

این چرخه هر بار تکرار می شود به نحوی که گاهی قربانی برای خلاصی از دوره تنش، خود محرکی برای حمله می گردد تا بالاخره دوره تنش تمام شده و دوباره وارد دوره آرام و عاشقانه پس از حمله و خشونت شود. پس از هر حمله، فرد آزارگر احساس پشیمانی می کند، از قربانی عذرخواهی می کند و به او قول می دهد که دیگر رفتارهای خود را تکرار نکند. اما در عین حال، برای رفع عامل زمینه ساز این رفتارها هیچ گونه اقدامی برای دریافت مشاوره انجام نمی دهد. قول های یک فرد آزارگر را باور نکنید!

چه باید کرد؟

لازم است که قربانی از بیرون کمک دریافت کند و فرد مناسبی را از آنچه در رابطه اش می گذرد باخبر سازد. یک مشاور یا روانشناس بهترین فردی است که می تواند اعتماد به نفس را به شما بازگرداند و به شما برای اتخاذ اقدامات لازم کمک کند.

اگر در حال حاضر در شروع یک رابطه هستید، برای پیشگیری از ایجاد رابطه عاطفی با یک فرد آزارگر، در مخاطب خود به دنبال نشانه های زیر باشید:

  • فردی که بر انتخاب های خود اصرار دارد و بر سر هیچ چیز با شما مصالحه نمی کند.
  • ناگهان عصبانی می شود.
  • با دیگران بی ادبانه رفتار می کند
  • از شما و خانواده شما انتقاد می کند.
  • حسود و تملک گراست
  • پارانوئید است
  • شما را تهدید می کند.

در فردی که با او وارد رابطه شده اید به دنبال این نشانه ها باشید و فریب حرف های عاشقانه او را نخورید. افراد آزارگر تا زمانی که مطمئن نشوند آنها را ترک نمی کنید، ماهیت خود را نشان نمی دهند. او در ابتدا تلاش می کند شما را کاملا به دست آورد و بعد از دیگران جدا کند. چنین فردی معمولا به مرزهای خانوادگی احترام نمی گذارد. معمولا خشونت خانگی تا پس از ازدواج و حتی تا موقع تولد فرزند، یعنی زمانی که از عدم ترک از سوی شما مطمئن نشده است، شروع نمی شود. اما زمانی که شما تصمیم به ترک رابطه بگیرید، خشونت از سوی فرد آزارگر افزایش می یابد. به همین دلیل، اقدام برای دریافت کمک از سوی افراد حرفه ای پیش از اعلام ترک رابطه به او ضرورت دارد.

اقدام کنید:

هیچ گاه منتظر حمله بعدی نمانید. حمله بعدی می تواند پایان کار باشد. در صورتی که احساس ناامنی می کنید با اورژانس اجتماعی یا پلیس تماس بگیرید. اقدامات زیر می توانند از شما تا حدی در برابر خشونت خانگی حفاظت کنند:

  • حسابی در بانک به نام خود باز کنید و پول هایتان را در آن واریز کنید.
  • جای امنی در نظر داشته باشید تا در مواقع لزوم به دوست یا فامیل پناه ببرید.
  • کیفی حاوی مدارک شخصی، مدارک قانونی، پول، لباس های خود و کودکان (در صورت داشتن بچه)، اشیای باارزش، تلفن همراه و شارژر را در جای مطمئنی قرار دهید.
  • از همسایه خود بخواهید در صورت شنیدن صدای جیغ یا احساس هر گونه خطر با پلیس تماس بگیرد.
  • از کلیدهای خانه و ماشین، کلید یدک تهیه کنید و آنها را در جایی بیرون از منزل پنهان کنید تا در صورت بروز خطر بتوانید فرار کنید.
  • اگر در خانه اسلحه سرد یا گرمی وجود دارد، آن را از دسترس دور نگه دارید.

در آخر به یاد داشته باشید با عدم مقابله با خشونت خانگی به دلیل ترس از دست دادن همسر، در واقع جان خود را در معرض خطر قرار داده اید.